Communicatie
In feite is communicatie niets anders dan: Jij zegt iets en ik luister, ik zeg iets en jij luistert, jij zegt iets en ik luister, ik zeg iets ... enz, ..... etc.
Echter er zijn een paar zaken die dit simpele gegeven wat ingewikkelder maken:
- We denken dat datgene wat voor ons “van-zelf-sprekend” is, ook voor de ander net zo “van-zelf-sprekend” is.
- “Pas op voor die fietser, idioot!!”; Onze blikken zijn niet altijd op hetzelfde gefocust. En aan datgene wat we zien geven we niet allemaal dezelfde betekenis. (“Ik ben niet blind hoor !!”)
- “Luister dan toch, ik hoor toch duidelijk stemmen”; Onze oren zijn niet altijd op hetzelfde gespitst. En aan datgene wat we horen geven we niet allemaal dezelfde betekenis. (“Ja en je ziet ze waarschijnlijk ook vliegen”)
- “Hoe kan je het nu warm hebben? Ik bevries hier bijna”; Wat de een als aangenaam ervaart, kan voor de ander juist onaangenaam zijn. En aan datgene wat we voelen geven we niet allemaal dezelfde betekenis. (“Je bent zeker ziek”)
- “Hoe kan dat nou dat jij die smerige lucht niet ruikt”; Onze reuk is niet altijd even goed ontwikkelt. En aan datgene wat we ruiken geven we niet allemaal dezelfde betekenis. (“Da’s gewoon parfum, sufferd”)
- “Hoe kun je die rommel nu lekker vinden, ik word al misselijk bij de gedachte er aan”; Onze smaak is niet altijd hetzelfde. Onze voorouders wisten dat blijkbaar wel zoals blijkt uit de wijze woorden die doorklinken in onze spreekwoorden. (“Over smaak valt niet te twisten”) En aan datgene wat we proeven geven we niet allemaal dezelfde betekenis. (“in China is dit een lekkernij, hoor”)
- “Natuurlijk zijn er geen bewijzen voor, want het IS gewoon zo”. Ook ons geloof is niet altijd hetzelfde; Wat meestal wel hetzelfde is, is de “absolute” zekerheid waarmee wij datgene geloven waar we in geloven. (“Ach, jij gelooft nu echt eenmaal alles”)
- We zijn geneigd te denken dat de waarheid groter wordt door haar harder uit te spreken en we zijn er meestal van overtuigt dat de ander ons niet wílt begrijpen.
.
- En zo zijn er nog wel een paar honderd van die kleine dingentjes op te sommen die zorgen voor “ruis” in de communicatie.
Wat kun je er aan doen ?????
Dat is “kinderlijk eenvoudig”: Weer in ”sprookjes” gaan geloven:
- Het sprookje van we nemen niet alles waar.
- Het sprookje van we scheppen onze eigen wekelijkheid.
- Het sprookje van waar je aandacht aan besteedt, groeit.
- Het sprookje van we nemen niet allemaal hetzelfde waar.
- Het sprookje van iedereen heeft zijn / haar eigen waarheid.
- Het sprookje van de schoonheid ligt in de verscheidenheid.
- Het sprookje van het filteren van de zintuiglijke waarneming.
- Het sprookje van het is niet zwart OF wit, maar zwart EN wit.
- Het sprookje van alleen door het verschil kunnen we groeien.
- Het sprookje van er bestaan geen feiten alleen interpretaties.
- Het sprookje van beschuldigen kan nooit zonder een beetje te liegen.
- Het sprookje van al noem je gras rood, het gras gaat er niet van dood.
- Het sprookje van inzichten zijn als spijkers: hoe vaker je erop slaat, hoe dieper zij binnendringen.
- Het sprookje van een mens heeft twee oren en één mond om twee keer zoveel te luisteren dan te praten.
- Het sprookje van …………………………………….
En wakker worden, zodat je de sprookjes gaat herkennen.
NLP gaat over deze “sprookjes”
